De Pinus
Carnavalsmonument ‘De Pinus’
Dit verhaal gaat over de beschermheer van Bokkendonk.
In de dagen dat ik rechtop mag staan, hoor ik vaak: “Mama, wat is dit nu voor pop?” En steevast volgt dan het antwoord: “Ja lieve schat, dit is de carnavalspop van dit dorp. Zo zagen de mensen eruit die vroeger carnaval gingen vieren.”
En dan glimlach ik vanbinnen. Want al sta ik hier stil, ik draag een geschiedenis met me mee die allesbehalve stil is.
Mijn stalen DNA gaat terug naar het jaar 1989. In die tijd was ik nog bekend onder de naam Knillis. Ik werd onthuld door prins Koko d’n Urste — Koos Loose — in een tijd waarin het Bokkendonkse carnaval groeide en bloeide. Het waren jaren waarin de optocht groter werd, de muziek harder klonk en de saamhorigheid sterker voelde dan ooit. Vanaf dat moment was ik niet zomaar een verschijning op het plein. Ik werd een symbool. Een herkenningspunt. Een stille getuige van alles wat hier gevierd werd.
Maar mijn verhaal begint eigenlijk nog eerder. Carnaval in Bokkendonk leefde al lang voordat ik een naam had. Generaties Bokkendonkers vierden het feest op straat, in schuren, cafés en huiskamers. Kostuums werden met de hand gemaakt, wagens in het geheim gebouwd en liedjes tot diep in de nacht geoefend. Het dorp kende tijden van eenvoud, maar carnaval was altijd rijk — rijk aan humor, aan creativiteit en aan verbondenheid. Ik sta hier dus niet alleen voor mezelf; ik sta hier voor al die jaren, al die mensen, al die herinneringen.
Al 22 jaren draag ik nu trots de naam De Pinus. Genoemd naar wijlen Pinus Immens: een echte Bokkendonker in hart en nieren. Decennialang was hij één van de steunpilaren van het Bokkendonkse carnaval. Een man die wist dat carnaval niet alleen om feesten ging, maar om samen bouwen aan traditie. In mijn naam leeft zijn geest voort. Elke lach op het plein, elke hand op een schouder, elke polonaise die langs me trekt — daarin herken ik iets van hem terug.
Wanneer carnaval weer aanbreekt en ik fier in mijn klompen sta, het glas hef en over het plein uitkijk, zie ik verleden en heden door elkaar lopen. Ik zie oude vrienden die elkaar elk jaar op dezelfde plek terugvinden. Ik zie kinderen die voor het eerst verkleed voorbijlopen en langzaam deel worden van een verhaal dat al generaties meegaat. Daarnaast verwelkom ik de vele gasten die ons dorp ieder jaar weer weten te vinden. Want wie eenmaal carnaval in Bokkendonk heeft meegemaakt, draagt er altijd een stukje van mee.
Met trots neem ik het defilé af van de optochtdeelnemers die voorbijtrekken. Wagens vol satire, humor en vakmanschap. Loopgroepen die maanden hebben gewerkt aan een paar minuten magie. Muziek die door de straten rolt en herinneringen maakt voor later.
Vanaf mijn sokkel in het centrum hou ik bovendien een oogje in het zeil. Ik zie hoe tradities veranderen, maar de ziel hetzelfde blijft. Zo zie je maar: genoeg te doen voor een eenvoudige pop van staal. Ik ben misschien gemaakt van metaal, maar gevuld met verhalen.
Maar nu ken je mij een beetje. En ik ben nieuwsgierig naar jou. Want carnaval draait niet alleen om kijken — het draait om meedoen, om delen, om samen herinneringen maken. Je kunt en mag alles tegen me vertellen. Kom gerust eens een praatje maken. Ik luister altijd.
En als je een glaasje bij je hebt — bier, ranja of iets anders — dan proosten we samen. Op vroeger en nu. Op vriendschap. Op traditie. Op een leuke, fijne, fantastisch gezellige carnaval in Bokkendonk.
Tot snel. De Pinus
In de dagen dat ik rechtop mag staan, hoor ik vaak: “Mama, wat is dit nu voor pop?” En steevast volgt dan het antwoord: “Ja lieve schat, dit is de carnavalspop van dit dorp. Zo zagen de mensen eruit die vroeger carnaval gingen vieren.”
En dan glimlach ik vanbinnen. Want al sta ik hier stil, ik draag een geschiedenis met me mee die allesbehalve stil is.
Mijn stalen DNA gaat terug naar het jaar 1989. In die tijd was ik nog bekend onder de naam Knillis. Ik werd onthuld door prins Koko d’n Urste — Koos Loose — in een tijd waarin het Bokkendonkse carnaval groeide en bloeide. Het waren jaren waarin de optocht groter werd, de muziek harder klonk en de saamhorigheid sterker voelde dan ooit. Vanaf dat moment was ik niet zomaar een verschijning op het plein. Ik werd een symbool. Een herkenningspunt. Een stille getuige van alles wat hier gevierd werd.
Maar mijn verhaal begint eigenlijk nog eerder. Carnaval in Bokkendonk leefde al lang voordat ik een naam had. Generaties Bokkendonkers vierden het feest op straat, in schuren, cafés en huiskamers. Kostuums werden met de hand gemaakt, wagens in het geheim gebouwd en liedjes tot diep in de nacht geoefend. Het dorp kende tijden van eenvoud, maar carnaval was altijd rijk — rijk aan humor, aan creativiteit en aan verbondenheid. Ik sta hier dus niet alleen voor mezelf; ik sta hier voor al die jaren, al die mensen, al die herinneringen.
Al 22 jaren draag ik nu trots de naam De Pinus. Genoemd naar wijlen Pinus Immens: een echte Bokkendonker in hart en nieren. Decennialang was hij één van de steunpilaren van het Bokkendonkse carnaval. Een man die wist dat carnaval niet alleen om feesten ging, maar om samen bouwen aan traditie. In mijn naam leeft zijn geest voort. Elke lach op het plein, elke hand op een schouder, elke polonaise die langs me trekt — daarin herken ik iets van hem terug.
Wanneer carnaval weer aanbreekt en ik fier in mijn klompen sta, het glas hef en over het plein uitkijk, zie ik verleden en heden door elkaar lopen. Ik zie oude vrienden die elkaar elk jaar op dezelfde plek terugvinden. Ik zie kinderen die voor het eerst verkleed voorbijlopen en langzaam deel worden van een verhaal dat al generaties meegaat. Daarnaast verwelkom ik de vele gasten die ons dorp ieder jaar weer weten te vinden. Want wie eenmaal carnaval in Bokkendonk heeft meegemaakt, draagt er altijd een stukje van mee.
Met trots neem ik het defilé af van de optochtdeelnemers die voorbijtrekken. Wagens vol satire, humor en vakmanschap. Loopgroepen die maanden hebben gewerkt aan een paar minuten magie. Muziek die door de straten rolt en herinneringen maakt voor later.
Vanaf mijn sokkel in het centrum hou ik bovendien een oogje in het zeil. Ik zie hoe tradities veranderen, maar de ziel hetzelfde blijft. Zo zie je maar: genoeg te doen voor een eenvoudige pop van staal. Ik ben misschien gemaakt van metaal, maar gevuld met verhalen.
Maar nu ken je mij een beetje. En ik ben nieuwsgierig naar jou. Want carnaval draait niet alleen om kijken — het draait om meedoen, om delen, om samen herinneringen maken. Je kunt en mag alles tegen me vertellen. Kom gerust eens een praatje maken. Ik luister altijd.
En als je een glaasje bij je hebt — bier, ranja of iets anders — dan proosten we samen. Op vroeger en nu. Op vriendschap. Op traditie. Op een leuke, fijne, fantastisch gezellige carnaval in Bokkendonk.
Tot snel. De Pinus